-A +A

Meelopen met Marie-Laure

"Toute la lumière que nous ne pouvons voir" (All the Light we Cannot See)

mary_margaret_chappell.jpg

Mary Margaret Chappell

Ik leef als Amerikaanse in Cancale, en heb de kapersstad (her) ontdekt dankzij deze roman van Anthony Doerr, een Amerikaanse schrijver

Ik heb van mijn passie mijn werk mogen maken, en dan ook nog eens op een plek naar mijn hart. En wanneer ik niet in Cancale ben, beïnvloedt mijn leven thuis alles wat ik doe ...

En dat is....

My Cancale Kitchen 

Mary Margaret Chappell

Het heeft even geduurd voordat ik begon aan het boek All the Light we Cannot See... 

Het verhaal van deze Amerikaanse bestseller speelt in Saint-Malo, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ondanks het aanbevelen van vrienden en de Pulitzer prijs, bleef ik sceptisch. Kon een Amerikaanse schrijver wel écht het verhaal van de kapersstad beheersen? (Fransen noemen dat: "nog koninklijker dan de koning"... ik ben nameijk zelf Amerikaanse, maar wel eentje die zich écht Franse voelt...). Maar toen een goede vriendin mij de roman (ingebonden) verstuurde, moest ik wel beginnen met lezen.

Toen ontdekte ik dat Anthony Doerr weldegelijk weet waar hij het over heeft. Hij schrijft over Saint-Malo alsof het één van de doosjes met geheimen is, die Marie-Laure Le Blanc, het blinde meisje van het boek, elk jaar van haar vader voor haar verjaardag krijgt. Echt mooi. Boeiend. En ontzettend goed geschreven. Ik werd al snel meegenomen naar een stad die ik goed dacht te kennen, maar die ik eigenlijk helemaal niet kende.

Op zoek naar 4 Rue Vauborel

Saint-Malo is voor mij een stad die ik vooral buiten de stadsmuren bezoek: de stranden, de rotsen, en bovenop de stadsmuren. Ik ga zelden naar de andere kant van de stadsmuur. Waar ligt dan die bekende Rue Vauborel met zijn smalle huis van meerdere verdiepingen (zes, inclusief de zolder... en als u het boek kent weet u dat de zolder meegeteld moet worden!), woonhuis van Marie-Laure en haar oud-oom Etienne? Geen idee.

 

En dàt kriebelt dus... ik wil weten waar het is. Ik trek dus wat tijd uit (én de GPS van mijn smartphone) en ga op zoek naar 4 Rue Vauborel. Ten westen van de vestingstad valt de plek van het befaamde adres tegen: het is gewoon een appartementencomplex dat na de oorlog herbouwd is. Maar eromheen staan allemaal huizen die lijken op wat er in het boek beschreven staat. Welke heeft dan de schrijver geïnspireerd? Dat huis wat er verlaten uitziet? Of die met de haast middeleeuwse toren? Of is het één van de drie gebouwen achterin een steeg? Keuze genoeg.

Meelopen met Marie-Laure

Met mijn ogen op de daken gericht loop ik door de dichtbebouwde binnenstad. Het lijkt wel een labyrint. Maar al snel kijk ik weer naar beneden want ik struikel haast over de tegels. Grijs, roze, wit, zwart, glad, ruw, mooi, versleten - hoe en waarom zoveel verschillende stenen? En waarom is mij dat niet eerder opgevallen? (En hoe kan een blind meisje hier hebben rondgelopen zonder te zijn gevallen?).

Via de verschillende plaveisels kom ik in de wirwar van straten, trappenhuizen en lege, stille passages - en toch is de toeristische drukte vlakbij. Zonnestralen breken de schaduw van de gebouwen.

 

Ik volg het pad tot aan het licht en de stadsmuren. Voor het eerst loop ik er vanonder af omheen, langs een rij muurnissen, poorten en grotten die niet eens te zien zijn vanaf de stadsmuren.

"Een brood alstublieft"

Ik kom aan bij een bakker. Nog steeds met All the Light in mijn hoofd... ik vraag een groot stokbrood, mijn versie van het brood dat Marie-Laure elke dag koopt in het boek. Ik wordt echter niet bediend door een bakker van het Verzet en mijn brood bevat geen geheim bericht. Maar eenmaal thuis zorgt het brood er wél voor dat ik nog even terugdenk aan mijn uitstapje tussen droom en werkelijkheid.

  • chateau_remparts.jpg
  • maison_1.jpg
  • maison_2.jpg
  • maison_3.jpg
  • escalier.jpg
  • porte_remparts.jpg
  • pain_ordinaire.jpg
Fiche seule en pleine pageDétails de la fiche (1 fiche uniquement)Carré